O Φερέιρα και το Football Manager

Ο Αμπέλ Φερέιρα είναι λάτρης του γνωστού παιχνιδιού «Football Manager», κάτι για το οποίο μίλησε στο σάιτ «coachesvoice.com» πριν έρθει στον ΠΑΟΚ, όταν ακόμη ήταν προπονητής στη Μπράγκα.

O Πορτογάλος τεχνικός του Δικέφαλου αναφέρθηκε στις ομάδες που επέλεγε να προπονήσει στο δημοφιλέστατο παιχνίδι όπως και το πώς άντλησε την φιλοσοφία του.

Μεταξύ άλλων τόνισε τα εξής:

«Οι φίλοι μου θα επιλέξουν ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα ή η Ρεάλ Μαδρίτης – ομάδες όπου, φυσικά, θα κερδίσεις. Μπορείς να τους αγοράσεις όλους!

Με τον τρόπο που το είδα, η μεγάλη πρόκληση δεν έρχεται όταν είσαι μια από αυτές τις μεγάλες ομάδες – αλλά όταν ανταγωνίζεσαι εναντίον τους, με λιγότερους πόρους.

Συνεπώς, πάντα προπονούσα μικρές ομάδες. Ομάδες από τη δεύτερη κατηγορία, όπως η Πεναφιέλ στην Πορτογαλία, όπου ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου ή την Μπράγκα. Ή ομάδες που δεν κερδίζουν ποτέ τίτλους: κάποιες όπως η Τότεναμ. Και πάντα πίστευα ότι θα μπορούσαμε να κερδίσουμε.

Πως όμως; Στα ίσια; Επιτιθέμενος με τον ίδιο τρόπο; Όχι…

Πώς ένας μικρός τύπος όπως ο Ναπολέοντας κατάφερε να νικήσει τους ανθρώπους; Με τη στρατηγική. Με κόλπα.

Είναι σημαντικό να ρωτήσετε τα πώς και τα γιατί ενός προπονητή. Το έμαθα αυτό πρώτα από τον Ζεσουάλδο Φερέιρα, στην Μπράγκα. Ήταν δάσκαλος.

Είχα μερικούς προπονητές που προπονούσαν. Άλλους που δίδασκαν. Εκείνοι που προπονούσαν θα φώναζαν: «Πίεση!» Αλλά πότε; Πώς; Ποιος; Πού;
Ο Ζεσουάλδο (σ.σ Φερέιρα) έθετε πάντα ερωτήσεις: «Πού πάτε; Γιατί; Αν υπήρχε κάποιος άλλος επιτιθέμενος, ποιον θα μαρκάρατε; Γιατί;»

Με αυτές τις συνομιλίες θα βεβαιωθείτε ότι οι παίκτες σας γνωρίζουν τις δουλειές τους.

Αυτή η προσέγγιση με βοήθησε πραγματικά και τώρα θεωρώ τον εαυτό μου προπονητή που του αρέσει να διδάσκει και να θέτει ερωτήσεις προς τους παίκτες μου – τα πώς και τα γιατί που μου δίδαξε ο Ζεσουάλδο.

«ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΚΛΕΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ»

Την εποχή που δούλευα μαζί του, ήμουν περίπου 24 χρονών. Ήξερα ήδη ότι ήθελα να γίνω προπονητής. Και ήξερα ότι ξεκινώντας τότε ήταν ο τρόπος να το κάνω, γιατί η κατανόηση της προπόνησης θα με έκανε έναν καλύτερο παίκτη.

Διατηρούσα ένα ημερολόγιο. Κάθε μέρα μετά την προπόνηση, πήγαινα στο σπίτι και έγραφα αυτά που είχα δει. Θέματα ηγεσίας, στρατηγικές, συναντήσεις, πράγματα που μου άρεσαν … Έχω ακόμα τα σημειωματάρια.

Συνέχιζα να μαθαίνω όταν ακόμα έπαιζαν στη Σπόρτινγκ σε ηλικία 31 ετών. Θυμάμαι τον διευθυντή της ακαδημίας να με ρωτά: «Δεν θέλεις να ξεκινήσεις τώρα την καριέρα σου ως προπονητής;»

«Όχι τώρα, θα παίξω μέχρι τα 40 μου!» του απάντησα. Έναν μήνα αργότερα, είχα έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο. Μερικοί πιστεύουν στο πεπρωμένο, άλλοι όχι.

Αυτός ο τραυματισμός ήρθε σε μια εποχή που έληξε το συμβόλαιό μου με τη Σπόρτινγκ. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ανακάμψω στο κλαμπ και να δούμε αν θα βρω άλλο μετά, αλλά δεν ήταν καλό.

Κάθε φορά που έτρεχα, το γόνατό μου πονούσε. Πόνος. Πόνος. Πόνος.

Είχα τρεις διαβουλεύσεις με τους γιατρούς και κάθε φορά μου είπαν θα έπρεπε να αποσυρθώ. Έκλαψα για μέρες, μέχρι που τελικά δέχτηκα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω. Ήμουν σε πένθος. Θυμωμένος. Αισθανόμουν πως ήταν τόσο άδικο.

Πώς είναι αυτό δυνατόν; Έχω φτάσει σε αυτήν την ηλικία χωρίς έναν τραυματισμό. Και τώρα … αυτό;

Μερικές φορές, όμως, όταν μια πόρτα κλείνει ένα παράθυρο ανοίγει.

Ξεκίνησα ως βοηθός προπονητή στην ομάδα νέων της Σπόρτινγκ. Όταν έκανε το βήμα για να συνεργαστεί με την πρώτη, η θέση έμεινε κενή. Μου είπαν ότι θα πάρω τη δουλειά και θα μπορούσα να ολοκληρώσω τα μαθήματα μου ως προπονητής εκεί.

Έτσι, έτσι άρχισε η ιστορία μου: με ένα κακό ατύχημα.

Το μέλλον είναι αυτό το παιχνίδι της «γάτας με το ποντίκι» σε ένα μόνο αγώνα: προσαρμογή στις τακτικές αλλαγές σε αντίδραση με τον αντίπαλό σας.

Κατά το πρώτο μου έτος, κερδίσαμε το Πρωτάθλημα Νέων. Στη συνέχεια πήγαμε στο Final 4 του UEFA Youth League μαζί με Λίβερπουλ, Σαουθάμπτον και Τσέλσι. Το επόμενο έτος προωθήθηκα στη δεύτερη ομάδα της Σπόρτινγκ και την οδήγησα στην έκτη θέση.

Τότε μπήκε ο Μπρούνο ντε Καρβάλιο ως πρόεδρος της ομάδας. Μια εβδομάδα μετά την έναρξη της σεζόν, με απέλυσε.

Τι ζητείται από μια ομάδα Β; Συνήθως, να ετοιμάσει τους παίκτες για την πρώτη ομάδα. Εκτός της έκτης θέσης, οι Κάρλος Μανέ, Ζοάο Μάριο και Ερικ Ντάιερ έκαναν αυτό το βήμα. Τέλος πάντων, αυτό ήταν. Άλλη μια πόρτα έκλεισε.

Αυτή τη φορά, το ανοιχτό παράθυρο που ακολούθησε, μου επέτρεψε να επιστρέψω στη Μπράγκα, όπου προπονούσα την Β’ ομάδα για τρεις σεζόν πριν αναλάβω την πρώτη ομάδα.

Η μεθοδολογία μου έρχεται από την παλιά σχολή προπονητικής της Σπόρτινγκ – επειδή εκεί ήταν εκεί που έκανα τα πρώτα μου βήματα ως προπονητής.

Αλλά πάντα κοιτάζω το μέλλον του ποδοσφαίρου. Για το πώς δουλεύουν οι Πεπ Γκουαρντιόλα και ο Μαουρίσιο Ποτσετίνο.

Για μένα, το μέλλον είναι αυτό το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι σε ένα μόνο αγώνα: προσαρμογή στις τακτικές αλλαγές σε αντίδραση με τον αντίπαλό σας.
Στην τελευταία σεζόν του Europa League, πήγαμε στο Χόφενχαϊμ. Ξεκίνησαν με έναν σχηματισμό 3-5-2, ο οποίος άλλαξε σε 4-3-3 κατά τη διάρκεια του αγώνα: τρεις επιθετικοί και οι φουλ μπακ να προωθούνται. Αρχίσαμε σε 4-4-2 και κατέληξε σε 5-4-1 για να καταπολεμήσουμε αυτό που κάνουν.

Κερδίσαμε αυτό το παιχνίδι 2-1. Ως προπονητής, είναι το παιχνίδι για το οποίο είμαι πιο περήφανος.

Σας λέω αυτό: δεν υπάρχει τέλεια φόρμουλα. Δεν υπάρχει τέλειο σχέδιο παιχνιδιού. Μόνο εκείνο που πιστεύεις.

Εάν ο αντίπαλός είναι στο ίδιο επίπεδο με το δικό μας τότε ωραία – μπορώ να του επιτεθώ. Αλλά αν επιτεθείς σε ένα βουνό, πρέπει να το κάνεις διαφορετικά.

Σε άλλα παιχνίδια, θέλεις να είσαι ο πρωταγωνιστής: να παίζεις ποδόσφαιρο κυριαρχίας. Αλλά μερικές φορές πρέπει να δεχτείς ότι ο αντίπαλός είναι ισχυρότερος. Και, σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να είσαι ισορροπημένος.

Όσο θα θέλαμε να είμαστε Μαντσεστερ Σίτι, δεν έχουμε Γκουαρντιόλα και δεν έχουμε Μπερνάρντο Σίλβα. Έτσι πρέπει να έχουμε την ταπεινοφροσύνη να γνωρίζουμε ότι κάθε παιχνίδι απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση. Κατά τη γνώμη μου, αυτό ήταν το μεγαλύτερο μυστικό μας.

Πριν από έναν αγώνα, δίνω στους παίκτες μου τρεις βασικές ιδέες. Αυτό είναι όλο.

Είναι σαν να βλέπετε μια ταινία και, στο τέλος, κάποιος σας ρωτάει: «Τι πήρατε από αυτό;».

Μπορεί να είναι ένα φιλί ή όταν το ζευγάρι παντρεύτηκε – αλλά θα είναι μόνο τρία ή τέσσερα πράγματα. Είναι το ίδιο με τους παίκτες.

Σας λέω αυτό: δεν υπάρχει τέλεια φόρμουλα. Δεν υπάρχει τέλειο σχέδιο παιχνιδιού. Μόνο εκείνο που πιστεύεις.

Ίσως προτιμάτε το δικό μου, ή του Γκουαρντιόλα, ή του Ντιέγκο Σιμεόνε. Το σημαντικό είναι να μπορείτε να εξηγήσετε τι θέλετε στους παίκτες. Αυτό είναι που είναι να είσαι καλός προπονητής.
Σήμερα έχουμε αυτό το στίγμα: ότι είστε καλοί μόνο αν κερδίσετε. Αν κερδίσετε, είστε μεγάλοι προπονητές. Και αν χάσετε, είστε αδύναμοι. Αλλά αυτό, για μένα, είναι ένα ψέμα.

Κρίνεστε το Σαββατοκύριακο, όταν δείχνετε τι κάνετε κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Τότε οι άνθρωποι θα δουν αν η ομάδα σας είναι οργανωμένη ή όχι. Είτε εργάζεστε καλά είτε όχι. Η Κυριακή είναι η δοκιμή σας.

Αλλά πάντα λέω στους παίκτες: «Ας επικεντρωθούμε στα καθήκοντά μας». Επειδή όσο περισσότερο εσείς εστιάζετε στο αποτέλεσμα, τόσο πιο πολύ αγχώνεστε.

Δεν υπάρχει λόγος απλά να φοβάσαι να περάσεις την εξέταση: πρέπει να μελετήσεις για αυτό. Μελετήστε καλά, και δεν χρειάζεται να ανησυχείτε.

Φροντίστε τη διαδικασία και το αποτέλεσμα θα έρθει.

Είναι το ίδιο όταν πρόκειται για τις φιλοδοξίες μας ως ομάδα. Δεν θα ήταν δίκαιο να ασκήσω πίεση στον εαυτό μου ή στους παίκτες δηλώνοντας ότι είμαστε διεκδικητές τίτλου.

Έχουμε εντελώς διαφορετικά όπλα στους αντιπάλους μας.

Δεν μπορείτε να δημιουργήσετε προσδοκίες όταν έχετε μπάτζετ 20 εκατ. ευρώ και η Μπενφίκα έχει 120 εκατ. ευρώ. Οι πόροι μας δεν ταιριάζουν.

Η Μπενφίκα, η Σπόρτινγκ και η Πόρτο έχουν την υποχρέωση για την ιστορία τους. Εμείς (σ.σ η Μπράγκα) είμαστε αουτσάιντερ.

Στη Μπράγκα, δεν μπορώ να πω: «Είμαι ο Αμπέλ, δεν με ξέρουν πουθενά στον κόσμο, και είμαι διεκδικητής του τίτλου». Οι άνθρωποι θα νομίσουν ότι είμαι playboy. Πρέπει να δείξετε ταπεινότητα και αυτό είναι που λέω στους παίκτες. Το μοναδικό μας καθήκον είναι να κάνουμε το καλύτερο μας κάθε μέρα. Μην σκεφτείτε ούτε το αποτέλεσμα.

Όπως και με τις ομάδες μου στο Football Manager, θα είναι δύσκολο να κερδίσουμε τίτλους εδώ. Αλλά ακόμα και τότε δεν έχω εγκαταλείψει ποτέ.

Και τώρα: η φιλοδοξία και το όνειρό μας είναι εκεί. Θα τα κυνηγήσουμε.

Οι σπόροι έχουν φυτευτεί. Αν φέρουν καρπούς, δεν το γνωρίζω ακόμα…».


Σχόλια σε greeklish δεν θα δημοσιεύονται!